مینویسم از عمق وجودم

خشخاش

گلی که

انسان می چیند

مینویسم از عمق وجودم...

آنقدر پیله ات شدم

که مثل پروانه

از دستم پریدی

مینویسم از عمق وجودم...

نیمچه غزلی که یکبار آمد و دیگر تن به کامل شدن نداد:

از دوری نگاه تو صد بار مرده ام

ساعت که هیچ،ثانیه ها را شمرده ام

با دستهای خود به صلیبت کشیده ام

من آبروی هر چه حواریست برده ام

مینویسم از عمق وجودم...

اینجا کجاست من تن خود را سپرده ام

عریان شدم؛ چرا؟نکند سیب خورده ام

آه اینهمه سوال برای چه میکنند

از من،که هر چه خاطره از یاد برده ام

نه نور و نه صدایی و هی خاک پشت خاک

دقت که میکنم بله، انگار مرده ام

مینویسم از عمق وجودم...

یادی از نوزده سالگی:

به حوا گفت روزی ساده مردی

که آخر این چه کاری بود کردی؟

اگر در عرش میماندی چه میشد؟

از آن میوه نمیخوردی نمیشد؟

کنون بودیم دوشادوش حوری

نه زادن بود،نه مردن،نه گوری

زبان از ذکر او خسته نمیشد

در روزی دگر بسته نمیشد

.

.

چه گفت حوا جواب آن سوالش

تو پاسخ ده بکن تفسیر حالش

نگاهی کن به قلب مهربانت

تو ای یکتا نگهدار امانت

پس آنگه زیر لب با باطنت گو

فراغت بهتر است یا عشق با او؟

مینویسم از عمق وجودم...